I am what I am

  Ciężko jest mi przybliżyć wam moją osobę, ale chyba powinnam, to by było dobre na początek... więc teraz spróbujcie sobie wyobrazić niską, mierzącą około 1.60, nastolatkę, z długimi, brązowymi włosami, roześmianymi malinowymi ustami i zielonymi oczami. Chyba to właśnie oczy lubię w sobie najbardziej (jeśli w ogóle lubię w sobie coś jeszcze). Według mnie są moim największym atutem.. duże, zielone, tajemnicze, pełne blasku oczy.
  Mam dużo znajomych, lecz żadnego prawdziwego przyjaciela. W moim życiu przyjaciele są tak samo nierealni jak miłość. Pewnie myślicie, że jestem idiotką albo wariatką. Macie do tego prawo. Żyję w świecie do którego nie pasuję. Mam własne zasady, które ostatnio sama łamię w imię buntu. Kompletne dno zawodzić samą siebie. Wbrew pozorom jestem nieśmiała, zagubiona we własnych myślach, próbuję zrozumieć tę chorą materię z jakiej składa się świat. Uodporniłam się na przyjaźń, miłość i inne pierdoły. Jestem skomplikowana i ciężko za mną nadążyć. Cierpię z miłości, którą skrywam w sobie i nie jest mi z tym dobrze, ale lubię ten stan emocjonalny. Tak, wiem.. jestem dziwna.
  'Jeśli chcesz zobaczyć życie, nie patrz w moje oczy, one są martwe.' Przykre, ale realne. Ja jestem już praktycznie martwa od środka. Żyje jedynie moje ciało, a dusza krzyczy powoli kona krzycząc wrzaskiem przepełnionym od bolących marzeń. Serce bije, ale jego rytm jest nierówny. Nie umarłam, ale też nie żyję. Pełnia paradoksów. Kocham życie, poranki, wschody, zachody słońca, kocham uśmiechy szczęśliwych ludzi, kocham ten cholerny ból, którym sama nieświadomie się karmię. Więc co jest ze mną nie tak?